Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

Κραυγή απελπισίας

Συνάδελφοι,

όσοι διδάσκετε το ιστορία στην Γ΄ Λυκείου, ξέρετε αλήθεια σε ποια σελίδα πρέπει -σύμφωνα με το υπουργείο- να’ χουμε φτάσει; Στη σελίδα 165!! Αν, παρά ταύτα είσαστε …καθυστερημένοι, μη στενοχωριέστε, υπάρχει πάντα λύση: υπάρχουν καθηγητές στο σχολείο σας των οποίων το μάθημα δεν είναι τόσο σημαντικό! Δεν έχετε, λοιπόν, παρά να παρακαλέσετε- αφού ελέγξτε τα κενά σας και υποχρεωθείτε φυσικά- για να «πάρετε ώρες» από άλλους πρόθυμους συναδέλφους (δύο ώρες–όπως υπολογίζουν οι ειδήμονες- την εβδομάδα για κάθε τμήμα και χωρίς να θεωρηθούν υπερωρίες) και να διδάσκετε από τούδε και στο εξής ΔΕΚΑ ΣΕΛΙΔΕΣ τη φορά, αν θέλετε να ολοκληρώσετε την ύλη και τα παιδιά μας να μη μείνουν ανιστόρητα!

ΑΥΤΗ ήταν η απάντηση του Υπουργείου στις εκκλήσεις συναδέλφων και συμβούλων ότι η ύλη είναι - αν μη τι άλλο- πολλή!*

Προσωπικά, θεωρώ απαράδεκτη τη σιωπή μας σε τέτοιου είδους πιέσεις. Θεωρώ απαράδεκτη την ψευδή δήλωση που κάνουμε όταν στέλνουμε στο Υπουργείο την «ύλη» και βάζουμε καμιά 20αριά σελίδες παρακάτω, προσποιούμενοι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας να βγει κάποιος να βροντοφωνάξει ότι με το να μονολογούμε σε μια τάξη αδιάφορων και κοιμισμένων εξασφαλίζουμε την απέχθεια των μαθητών προς το μάθημα της ιστορίας βάζοντας ένα λιθαράκι ακόμα στον πύργο της αμορφωσιάς. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας, επίσης, να απαιτήσουμε να δίνεται η ευκαιρία στον καθηγητή να παρουσιάσει την ύλη με τρόπο πιο ελκυστικό, αξιοποιώντας το οπτικό και ακουστικό υλικό που είναι τόσο άφθονο όσο αφορά την ιστορία του 20ου αι., και δίνει αφορμή να προσελκύσει και να ευαισθητοποιήσει -ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ- κάποιους μαθητές που έχουν νου κι ευαισθησία.

Αλλά φυσικά, δεν μπορεί αυτό να συμβεί όταν κυνηγάμε με τόσο ΑΝΟΗΤΟ τρόπο τις σελίδες!


* οι πληροφορίες μας αφορούν το νομό Θεσσαλονίκης

Χριστίνα Παπαγγελή

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

Οι Βαλκανικοί πόλεμοι (σελ. 68-73)

Κάποιες επισημάνσεις που αφορούν στην παρουσίαση των γεγονότων, των συνθηκών και στη επάρκεια των ιστορικών γνώσεων:
1. Πριν πληροφορηθεί ο μαθητής τις συμμαχίες και τις συμφωνίες μεταξύ των βαλκανικών κρατών και τα σημαντικότερα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στον Α΄ Βαλκανικό, ο συγγραφέας του βιβλίου φτάνει στο τέλος του πολέμου, και τη συνθήκη του Λονδίνου ( Σημ.: έχει ήδη προεξαγγείλει, σ’ ένα είδος εισαγωγής, τη συνθήκη που σφραγίζει το τέλος του δεύτερου Βαλκανικού, τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου!) Με αντίστροφη πορεία διαβάζουμε τους όρους της Συνθήκης του Λονδίνου (τέλος Α΄ Βαλκανικού), στη συνέχεια πληροφορούμαστε τις διμερείς συμφωνίες Βουλγαρίας- Σερβίας που προηγήθηκαν της …έναρξης του πολέμου, και ακόμα πιο κάτω μαθαίνουμε τι προέβλεπαν (διανομή εδαφών). Αυτή η δομή ασφαλώς δεν εξυπηρετεί την πρόσληψη και κατανόηση συμφωνιών- γεγονότων από το μαθητή.
2. Σε ό,τι αφορά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, στο σχολικό βιβλίο υπάρχει η ασαφής και γενικόλογη πρόταση «η ομώνυμη συνθήκη κατακύρωσε την Καβάλα και την περιοχή της στην Ελλάδα». Δεν γίνεται καν μια αναφορά σύντομη στα σύνορα του νέου ελληνικού κράτους (Νέστος, Μπέλες, Πρέσπα) ή για την προσάρτηση της Ν. Ηπέιρου και της Κρήτης (η οποία από την αρχή των βαλκανικών διακήρυξε την ένωσή της με την Ελλάδα). Αντί γι’ αυτό, υπάρχει λεπτομερέστατη παρουσίαση (12 σειρές) της συμφωνίας Ρουμανίας – Ελλάδας σχετικά με τα προνόμια των Βλάχων της Ηπείρου και της Μακεδονίας (θα μπορούσε να γίνει σε 2-3 σειρές). Θα ήταν ασφαλώς προτιμότερο ν’ αποκτήσει ο μαθητής μια σαφή εικόνα των συνόρων του ελληνικού κράτους μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, πολύ περισσότερο αφού ο χάρτης της σελ. 71 δε βοηθάει ιδιαίτερα λόγω της χρωματικής ομοιομορφίας του, ενώ ο χάρτης της σελ. 78 (η Ευρώπη στις παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου/1914) τον αποσυντονίζει εντελώς: τα σύνορα της Ελλάδας είναι αυτά του 1881!
3. Σημαντική ακόμα είναι η παράλειψη αναφοράς στη δολοφονία του Γεωργίου του Α΄ (για την κατανόηση των γερμανικών επεκτατικών σχεδίων στα Βαλκάνια στις παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου), στο θέμα της Κρήτης και Ένωσης με την Ελλάδα καθώς και στις συνέπειες των βαλκανικών για τη χώρα.
4. Ατυχής θεωρείται η έκφραση «ύστερα από προτροπή του Βενιζέλου» για την είσοδο του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου στη Θεσσαλονίκη, αφού είναι γνωστό πως επρόκειτο γι’ απαγόρευση του πρωθυπουργού προς τον Κωνσταντίνο, ο οποίος ήθελε να κατευθυνθεί προς το Μοναστήρι της Σερβίας.
Λιάρου Βάνα